Biały Domek

Wycieńczająca, najbardziej mordercza w historii kampania wyborcza '08 ma swoją pierwszą ofiarę. Dlaczego musiało paść akurat na Tima Russerta, dla mnie, i nie tylko, najlepszego, najwybitniejszego dziennikarza politycznego we współczesnej telewizji amerykańskiej?

Tim Russert miał 58 lat. Gospodarz wielokrotnie cytowanego na tym blogu niedzielnego programu ”Meet the Press”. Zmarł w piątek po południu w pracy w Waszyngtonie, przygotowując niedzielny program.

Wielokrotnie pisałem o „grillowaniu u Russerta”, którego tak się obawiali kandydaci na prezydenta. Unikali go czasem przez wiele, wiele tygodni (i Hillary, i Obama), jednocześnie zdając sobie doskonale sprawę, że w końcu będą musieli wrócić do jego programu i siąść z Timem for a full hour - jak uwielbiał mówić.

Egzamin w Meet the Press zdany przez kandydata na trójkę - był uznawany przez sztab wyborczy za sukces. Czwórka to był szczyt marzeń. Nie było nikogo, kto nie wychodziłby ze studia w pobliżu Kongresu nie ocierając potu z czoła, nie oddychając z wielką ulgą.

Russert był mistrzem drążenia tematów. Brał jeden, drugi, trzeci bieżący temat polityczny, i drążył, drążył, pytał, pytał, pytał. Nie było siły, by kandydat nie potknął się na tym lub innym, by nie wypowiedział czegoś newsworthy, czegoś, co natychmiast stawało się headlinem we wszystkich serwisach informacyjnych. I naprawdę wszystkich gości traktował równie ostro.

Widywałem go czasem w restauracji przy biurze w Waszyngtonie. Kilka razy w sportowym stroju - czapeczce baseballowej, jakiejś koszykarskiej kurtce - znaczyło, że idzie na mecz. Wielki fan sportu, koszykarzy Wizards, hokeistów i futbolistów z rodzinnego Buffalo. To tylko jeszcze zwiększyło moją sympatię. Oniemiałem kiedyś, gdy po jakimś morderczym wywiadzie politycznym wagi ciężkiej jeszcze przez 5 minut żegnał się z widzami Meet the Press analizując szanse swoich ulubionych drużyn w NCAA Tournament. A program zakończył gromkim Go, Hoyas!!! I jeszcze ściskając kciuki za koszykarzy Boston College.

Takim go zapamiętam.