Giuliani i prawica

Wpis

poniedziałek, 02 kwietnia 2007

Giuliani i prawica

W Gazecie próbuję dziś wyjaśnić fenomen wspierania przez konserwatywnych, religijnych wyborców republikańskich kandydatury Rudy'ego Giulianiego.

Jako uzupełnienie tekstu - trochę mojego komentarza:

Oczywiście to poparcie dla Giulianiego jest bardzo soft - jak by powiedział Toby Ziegler (Uwaga, uwaga, obiecuję: The West Wing Blog is coming!). Wystarczy, że pojawi się znikąd kandydat, którego religijna prawica uzna za "swojego" - tak jak ostatnio były senator Fred Thompson - by notowania Gulianiego spadły o 12 proc.

Ale to nie zmienia sytuacji - Giuliani nadal zdecydowanie prowadzi we wszystkich sondażach wśród wyborców republikańskich. I wielu najbardziej konserwatywnych, nawet fundamentalistycznych wyborców rozważa/ło głosowanie na niego.

Jakoś na McCaina - dużo bardziej konserwatywnego w sprawach światopoglądowych - nie rozważają.

To jasne - wszystko dzięki 11 września.

Rozmawiałem niedawno z ważnym republikańskim pollsterem (specem od sondaży), który miał dość cyniczne podejście do kandydatury Giulianiego.

- Ten facet może zostać prezydentem tylko dlatego, że dobrze wyglądał w telewizji 11 września - usłyszałem. I to z pewnością racja. W erze tworzenia niezapomnianych symboli przez telewizję, to, że Giuliani 11 września -z krwawym śladem na twarzy, cały pokryty pyłem ze zgliszcz WTC, jako jedyny ze wszystkich osób wypowiadających się tego dnia w telewizji miał w głosie niezapomnianą, kojącą Amerykanów pewność siebie, to, że brzmiał - znów jako chyba jedyny - jak człowiek, który wie co robić dalej - może mieć decydujące znaczenie dla wyborów prezydenckich siedem lat później.

Jednak ta ocena, choć, jeśli się zastanowić ma w sobie dużo prawdy - rzeczywiście główną zaletą Giulianiego jest to, że dobrze wyglądał w telewizji 11 września - jest też krzywdząca. Bo każdego z pozostałych kandydatów można w takim lekceważącym stylu przedstawić.

McCain i Hillary od przynajmniej 3-4 lat robią wszystko, by przekonać swoich partyjnych kolegów i wyborców, że im nominacja na prezydenta po prostu się należy. Że nadeszła ich kolej. Z tej perspektywy Giuliani wśród Republikanów i Obama wśród Demokratów są takimi outsiderami, ludźmi z dala od partyjnego establishmentu. Ale powszechnie podziwianymi, bardzo popularnymi, zaskarbiającymi z łatwością tłumy prostych wyborców.

To napięcie - McCain i Hillary jako liderzy kontra Giuliani i Obama jako otsiderzy - będzie się już utrzmywać od samego wielkiego finału. To główny motor napędzający tą kampanię.

Jeszcze jedna refleksja.

Ktoś powie: Giuliani był dobrym burmistrzem wielkiego miasta, ale to za mało, żeby uznać, iż ma kwalifikacje na prezydenta najpotężniejszego państwa świata.

Ale właśnie na tym polegają wybory w USA. Nigdy nie ma pewności, kto ma kompetencje, by zostać przywódcą supermocarstwa. Dopóki nim się nie zostanie. Na to nie ma kursów, studiów, podręczników. Tak naprawdę, to nie jest funkcja, do której można się przygotować.

Niby gubernator jednego z największym amerykańskich stanów ? Teksasu, i syn byłego prezydenta, pierwszy w histori USA prezydent z tytułem MBA - powinien być niezłym prezydentem.

Każdy może sobie ocenić...

Jeśli popatrzymy na czołowych kandydatów - trójkę senatorów McCain, Clinton, Obama, oraz byłego burmistrza Nowego Jorku, to Giuliani jawi się jako jedyny z kandydatów, który ma rzeczywiste doświadczenie w prawdziwym rządzeniu. Amerykanie mówią executive experience. 10-milionowy Nowy Jork jest dużo bardziej skomplikowanym i trudnym do zarządzania organizmem niż zdecydowana większość stanów USA. A Giuliani dokonał wiele w tym mieście (przestępczość, gospodarka, zmiana wizerunku miasta, nie mówiąc już o 9-11).

Członkowie Senatu USA, przy całym szacunku, co najwyżej biorą udział w głosowaniach. Burmistrz Nowego Jorku naprawdę rządzi. Odpowiedzialność jest nieporównywalna.

Wydaje mi się, że do wyborców republikańskich - również tych głęboko religijnych, będzie docierała świadomość, jak bardzo poglądy Giulianiego różnią się od ich światopoglądu. Tyle tylko, że jednocześnie będzie też docierała do nich świadomość, że mogą postawić albo na człowieka, który dokonał już bardzo wiele, albo na ludzi, którzy jako dorobek mogą pokazać swoje głosowania w Senacie.

To dlatego Giuliani naprawdę jest bliski nominacji Partii Republikańskiej. A potem Białego Domu.

Szczegóły wpisu

Tagi:

brak

Kategoria:

Republikanie

Autor(ka):

gad

Czas publikacji:

poniedziałek, 02 kwietnia 2007 05:05

Opcje

Komentarze

Dodaj komentarz

manoffunds napisał(a) komentarz datowany na 2007/04/02 12:52:37:

Dzięki piekne za super tekst o Giuli'm (tak zdrabniaja w USA?), nie bede ukrywał , że jestem za jego kandydaturą

pozdrawiam
baddab napisał(a) komentarz datowany na 2007/04/03 10:12:25:

coś mi się wydaje, że z Giulianim będzie tak, jak z Religą w Polsce. Rok przed wyborami lider wszelkich sondaży, a jak przychodzi do prawdziwego głosowania, to na szarym końcu niestety. Tak to już jest. Ten kto nie ma za sobą sprawnych struktur i wielkich pieniędzy, a tylko autorytet, może zapomnieć o zwycięstwie w JAKICHKOLWIEK wyborach.
gad napisał(a) komentarz datowany na 2007/04/03 15:53:39:

@baddab
to dobra uwaga - rzeczywiscie moze byc podobny mechanizm. Choc Rudy pracuje ciezko, by do tego nie doszlo - w ostatnich miesiacach wreszcie przyspieszyl budowanie maszyny finansowej, struktur itd.
gad napisał(a) komentarz datowany na 2007/04/03 15:54:33:

@manoffunds:
Giuliani nie zdrabniaja. Po prostu Rudy.

Dodaj komentarz

Biały Domek